Juichen met beven

'Juich met beven.'

Het klinkt bijna tegenstrijdig. Juichen hoort bij vreugde, bij opluchting en feest. Beven associëren we eerder met angst, onzekerheid of een macht die ons overweldigt.

Toch zet Psalm 2 die twee woorden naast elkaar.

De dichter spreekt hier niet tot mensen die rustig een lied zingen. Hij richt zich tot koningen en rechters van de aarde, mensen die macht hebben en gewend zijn zelf beslissingen te nemen.

Eerder in de psalm hebben de machthebbers geprobeerd de banden van JHWH en zijn gezalfde los te scheuren. Ze willen zich niet laten gezeggen.

En dan volgt de oproep: word verstandig, laat je terechtwijzen, dien JHWH met vrees en juich met beven.

Het opmerkelijke is dat de waarschuwing niet eindigt bij onderwerping alleen. Er staat ook een uitnodiging tot vreugde.

Vrees voor God is in deze psalm geen vrijblijvend respect. Het gaat om de erkenning dat menselijke macht niet het hoogste gezag is en dat Gods oordeel werkelijk gewicht heeft.

Maar juist tegenover het verzet van de koningen opent de psalm ook een andere mogelijkheid. Zij hoeven niet op de weg van hun verzet te blijven. Ze worden aangesproken om van houding te veranderen.

De laatste woorden van de psalm klinken vervolgens bijna onverwacht zacht: gelukkig allen die bij Hem schuilen.

Daar horen we een woord terug dat ook Psalm 1 opent: ashrei, gelukkig.

Psalm 1 begint bij de gelukkige mens die zijn leven laat vormen door Gods onderwijzing. Psalm 2 eindigt bij de gelukkige mens die bij God bescherming zoekt.

Ook het beeld van de weg verbindt beide psalmen. Psalm 1 spreekt over de weg van rechtvaardigen en de weg die vergaat. Psalm 2 waarschuwt dat de weg van verzet ten onder kan gaan.

Dat betekent niet dat Psalm 2 al onze vragen over Gods oordeel oplost. De psalm bevat scherpe taal over macht, toorn en vernietiging. We moeten die niet overslaan om sneller bij een geruststellend slot te komen.

Maar we moeten ook het slot niet vergeten.

Dezelfde psalm die spreekt over Gods oordeel, eindigt met de mogelijkheid om bij Hem te schuilen.

Misschien ligt daarin de spanning van 'juichen met beven'.

Vreugde die Gods grootheid niet kleiner maakt. Ontzag dat de weg naar God niet afsluit.

En een mens die niet langer doet alsof hij zelf het laatste woord heeft, maar ontdekt dat hij bij God een toevlucht kan vinden.

Juichen met beven is dan geen keuze tussen vreugde en ontzag, maar het samenkomen van beide tegenover dezelfde God.